İNAM ATA (ASİF ATA) XAQANİLİK I. MƏĞRURLUQ Təbiət insana yerə-göyə sığmayan istedad bəxş edər. Ancaq bəzən korazehinlər, naqislər onu üstələyər, ülviliyi tapdalamaq istər. Bu zaman məğrurluq, vüqar “çürük beyinlərin” üzərində ildırım kimi çaxar. İnsan bəzən...
More
İNAM ATA (ASİF ATA) XAQANİLİK I. MƏĞRURLUQ Təbiət insana yerə-göyə sığmayan istedad bəxş edər. Ancaq bəzən korazehinlər, naqislər onu üstələyər, ülviliyi tapdalamaq istər. Bu zaman məğrurluq, vüqar “çürük beyinlərin” üzərində ildırım kimi çaxar. İnsan bəzən öz qəlbində, şüurunda ilham və idrak dünyasını yaradar, ancaq real dünyada tənha görünər. İnsan özünü dərk edər, mənəvi aləmində gəzdirdiyi qüdrəti, qeyri-adiliyi, əzəməti anlayar. Lakin bəzən mühit bunu anlamaz, dahiliklə bəsitlik, şeiriyyətlə qəbahət yanaşı qoyular, eyniləşər. Bu vaxt məğrurluq nərə çəkər, hayqırar, zəmanəyə meydan oxuyar. İstiqbal – istedadın, yaradıcının, misilsizin; gerçəklik isə hökmdarın, Mənuçöhrün, Axsitanındır! Sənin, şair Xaqani, fikir səlahiyyətin sonsuzdur! Mənuçöhrün, Axsitanınkı keçicidir! Ancaq Mənuçöhr, Axsitan bu gün hökmdardır, sən isə rəiyyət. Onun aqibəti – hökm sürmək, sənin aqibətin – tabe olmaqdır! Düşünürsən, daşınırsan, qövr edirsən və məğrurluq haray salır! Şaham, mənim əlimdədir bu söz mü
Less
