გმირი პატარა გიორგი ოცნებობს; -ახ, ნეტავ, ფეხმარდი ცხენი მყავდეს! ნეტავ, რკინის პერანგი მქონდეს და ბასრი ხმალი! -რკინის პერანგი და ხმალი?-ბებო იცინის,-ნეტავ, რად გინდა? გიორგიმ ხის ხმალი მოიმარჯვა, ჯოხის ცხენზე შეჯდა და მონდორზე გააჭენ- გამოაჭენა. მინდორი...
More
გმირი პატარა გიორგი ოცნებობს; -ახ, ნეტავ, ფეხმარდი ცხენი მყავდეს! ნეტავ, რკინის პერანგი მქონდეს და ბასრი ხმალი! -რკინის პერანგი და ხმალი?-ბებო იცინის,-ნეტავ, რად გინდა? გიორგიმ ხის ხმალი მოიმარჯვა, ჯოხის ცხენზე შეჯდა და მონდორზე გააჭენ- გამოაჭენა. მინდორი ბაბუაწვერებით იყო სავსე:ფესვები ნუ გეშინია, არა ვართ გველები. ამ მაღალს მთაზე გველს რა უნდა? ტყუილად შეკრთი, ჩვენ კაცს არაფერს ვავნებთ, არ მოვსწამლავთ. გარედან რომ დაჭმუჭნილი, ხმელი ტყავი გვაკრავს, იმან შეგაშინა? ერთს დროს ჩვენ სხვა ფერი და იერი გვედო. დრომ, ჟამთა ვითარებამ შეგვიცვალა სახე და ახლა, მწყემსი წამოგვაწყდება ზედ თუ მონადირე , უნდა შეკრთეს, მანამ ახლოს გვნახავს, სანამ შეიგნებს, რომ ჩვენ ერთის მუხის ხმელი ფესვები ვართ და სხვა არა-რა. ერთს დროს ჩვენ უზარმაზარ მუხას ვკვებდით, საზრდოს ვაწვდიდით, ძუძუს ვაწოვებდით. ჩვენის ოფლით, ჩვენის ღვაწლით მუხა თავმომწონედ ყელყელაობდა . ჩვენც ამითი მოგვწონდა თავი, რომ ლამაზი, გულშეუდრეკელი, ამაყი შვილი გავზარდეთ. – თქვენ და თქვენს მუხას მოგინდათ ჩემი ძალ-ღონე, ჩემი ამაგიო, – ბევრჯელ უთქვამს ჩ
Less
