1967 – No xardín unha noite sentada e o lamento “¡Quén puidera dar volta —pensaba— ó reflexo do branco luar, repetía: quén puidera convosco voar!...” unha nena choraba sen trégolas “vou morrer e non vén o meu ben” Mais as aves e o buque fuxían os desdéns...
More
1967 – No xardín unha noite sentada e o lamento “¡Quén puidera dar volta —pensaba— ó reflexo do branco luar, repetía: quén puidera convosco voar!...” unha nena choraba sen trégolas “vou morrer e non vén o meu ben” Mais as aves e o buque fuxían os desdéns dun ingrato galán. sen oír seus amargos lamentos; E a coitada entre queixas dicía: Lonxe dela, de pé sobre a popa sólo os ventos “Xa no mundo non teño a ninguén, dun aleve negreiro vapor, repetían: vou morrer e non ven os meus ollos emigrado, camiño de América “¡Quén puidera convosco voar!” os olliños do meu dóce ben” vai o pobre infelís amador. Os seus ecos de melancolía E ó mirar as xentís andoriñas camiñaban nas alas do vento cara á terra que deixa cruzar,
Less
