Η Αβυσσαλέα Ποιητικότητα του Ονείρου και το Χάος ως Αρχέγονη Σπείρα Το Πεπερασμένο της Ερμηνείας ως Ορίζοντας Η ερμηνεία του ονείρου μπορεί να φτάσει μέχρι κάποιου σημείου, δείχνει δηλαδή το ριζικά πεπερασμένο του ερμηνευτικού εγχειρήματος. Και αυτό δεν...
More
Η Αβυσσαλέα Ποιητικότητα του Ονείρου και το Χάος ως Αρχέγονη Σπείρα Το Πεπερασμένο της Ερμηνείας ως Ορίζοντας Η ερμηνεία του ονείρου μπορεί να φτάσει μέχρι κάποιου σημείου, δείχνει δηλαδή το ριζικά πεπερασμένο του ερμηνευτικού εγχειρήματος. Και αυτό δεν είναι τυχαίο, ούτε αποτελεί αποτυχία ή έλλειψη ικανότητας εκ μέρους του ερμηνεύοντος υποκειμένου. Είναι, αντίθετα, μια ανακάλυψη, ίσως η πιο ριζική από όσες μπορεί να κάνει η ανθρώπινη σκέψη στρεφόμενη προς τον εαυτό της: ότι ο ίδιος ο ορίζοντας της ερμηνείας είναι πεπερασμένος, όχι ως συμπτωματικό χαρακτηριστικό, αλλά ως συστατικό στοιχείο της ίδιας της ερμηνευτικής κίνησης. Η ερμηνεία δεν αποκαλύπτει ένα προ-υπάρχον νόημα που βρισκόταν εκεί, ήδη σχηματισμένο, ήδη κρυμμένο, αναμένοντας απλώς να αποκαλυφθεί — δεν είναι αρχαιολογία του πνεύματος. Είναι μάλλον μια κίνηση που δημιουργεί εκ νέου αυτό που ερμηνεύει, το μεταμορφώνει και μεταμορφώνεται από αυτό, σε μια αμοιβαιότητα χωρίς αρχή και χωρίς τέλος. Αυτό που ονομάζουμε πεπερασμένο το
Less
