Η δυτική μεταφυσική παράδοση, από την παρμενίδεια σύλληψη του ακίνητου Είναι έως τον καρτεσιανό δυϊσμό και τον μηχανιστικό ντετερμινισμό της νεωτερικότητας, συγκροτήθηκε στη βάση μιας θεμελιώδους επιδίωξης: την αναζήτηση μιας σταθερής, αμετάβλητης και...
More
Η δυτική μεταφυσική παράδοση, από την παρμενίδεια σύλληψη του ακίνητου Είναι έως τον καρτεσιανό δυϊσμό και τον μηχανιστικό ντετερμινισμό της νεωτερικότητας, συγκροτήθηκε στη βάση μιας θεμελιώδους επιδίωξης: την αναζήτηση μιας σταθερής, αμετάβλητης και αντικειμενικά προσβάσιμης ουσίας (substantia). Στο πλαίσιο αυτό, οι κατηγορίες του χώρου και του χρόνου αντιμετωπίστηκαν ως εκτατά ή γραμμικά μεγέθη: ο χώρος ως ένα παθητικό, τρισδιάστατο δοχείο (spatium) εντός του οποίου τοποθετούνται τα όντα, και ο χρόνος ως μια μονοδιάστατη, μη αναστρέψιμη διαδοχή (tempus) στιγμών που ρέει από το παρελθόν προς το μέλλον. Αυτή η οντολογική αρχιτεκτονική παρήγαγε αναπόφευκτα τον αυστηρό διαχωρισμό μεταξύ του σκεπτόμενου υποκειμένου (res cogitans) και της εκτατής πραγματικότητας (res extensa), καθιστώντας τη συνείδηση έναν εξωτερικό, αποστασιοποιημένο παρατηρητή του κοσμικού γίγνεσθαι.
Less
